Po II wojnie światowej do wnętrza planowaniu urbanistycznym Katowic położono napór na osłabienie rygoru dzielącego działania przebiegającej wskroś siedlisko miasta do wnętrza kierunku równoleżnikowym linii kolejowej. W opracowanym do wnętrza 1947 wskroś Juliana Duchowicza oraz Mariana Śramkiewicza planie rozwoju miasta zaproponowano rozszerzenie Rynku do wnętrza kierunku południowym, do wnętrza obszar zniszczonego w środku 1945 r. kwartału zabudowy. Dalsze projekty przewidywały pomimo tego postęp główny punkt na północ, oraz w środku miejscu kilkunastu kamienic na długości al. Korfantego wzniesiono nowe obiekty biurowe również usługowe. Nowo założone referat architektoniczno-urbanistyczne Miastoprojekt Katowice, zatrudniało zwłaszcza absolwentów Politechniki Krakowskiej, interesujących się rozwojem architektury wewnątrz krajach zachodnich. W rezultacie powstał do wnętrza główny punkt Katowic na przełomie lat 60/70 frapujący także wielopłaszczyznowy zbiór urbanistyczny, reprezentujący formy stylu międzynarodowego, po trosze aż do współcześnie awangardowe. Niestety, ze względu na słabą próba detali plus materiałów budowlanych, natomiast ponadto pozbawienie odpowiedniej konserwacji (w tym czyszczenia elewacji) także nieskoordynowane umieszczanie na budynkach tablic reklamowych również wymianę elementów obecna ich modła jest wysoce zniekształcona, zaś na obserwatorach wywierają w większości wypadków negatywne wrażenie.
Najważniejsze obiekty późno-modernistyczne wewnątrz Katowicach: